រឿង ៣ យ៉ាង ដែលអ្នកមិនគួរសើចចំអកទៅកាន់អ្នកដទៃ

រឿង ៣ យ៉ាង ដែលអ្នកមិនគួរសើចចំអកទៅកាន់អ្នកដទៃ

ការរស់នៅតាម "រឿងបីយ៉ាងដែលមិនត្រូវសើចចំអកអ្នកដទៃ" គឺជាមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយពីទស្សនវិជ្ជាព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលលើកទឹកចិត្តឱ្យមានសេចក្តីសប្បុរស ការអាណិតអាសូរ និងការអត់ឱន។

ការសើចបែបនេះមិនត្រឹមតែប្រឆាំងនឹងគោលការណ៍សីលធម៌ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាថែមទាំងបំបែកភាពសុខដុមរមនា និងការជឿទុកចិត្តរវាងមនុស្សផងដែរ។ ដូច្នេះ រឿង៣យ៉ាងដែលមិនត្រូវសើចក្នុងជីវិត យោងទៅតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា ក្លាយជាមគ្គុទ្ទេសក៍ ដែលបំភ្លឺផ្លូវត្រឹមត្រូវសម្រាប់យើងក្នុងការប្រព្រឹត្ត។

១. កុំសើចនឹងអ្នកក្រ

ជីវិតមានតែងមានវណ្ណៈអ្នកមាន និងអ្នកក្រ។ អ្នកខ្លះកើតមកស្រណុកស្រាប់ ខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតតស៊ូពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេដើម្បីស្វែងរកភាពស្រណុក។

យោងទៅតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា ការសើចនឹងភាពក្រីក្រគឺជាទង្វើអមនុស្សធម៌។ អ្នកក្រអាចត្រូវបានកំណត់ដោយស្ថានភាពគ្រួសារ ការអប់រំ ឬ បរិយាកាសសង្គមរបស់ពួកគេ។ ការចំអកឱ្យពួកគេគឺដូចជាការត្រដុសអំបិលលើរបួស ដែលធ្វើឱ្យពួកគេកាន់តែឈឺចាប់ និងខ្មាស់អៀន។

ឧទាហរណ៍ ក្មេងៗសើចចំអកឱ្យអ្នកដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ចាស់ៗនៅសាលារៀនមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យអ្នកដទៃឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបង្ហាញពីភាពគ្មានសីលធម៌របស់ពួកគេទៀតផង។

អ្នកក្រមិនជ្រើសរើសភាពក្រីក្រទេ។ ពួកគេច្រើនតែជាប់ក្នុងវដ្តដ៏កាចសាហាវនៃកាលៈទេសៈ។ ជំនួសឱ្យការចំអកឱ្យពួកគេ យើងគួរតែយល់ និងជួយពួកគេ។

សេចក្តីសប្បុរសមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យចិត្តអ្នកទទួលមានភាពកក់ក្តៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងនាំមកនូវពរជ័យដល់ខ្លួនយើងផងដែរ។ ដូចដែលមនុស្សបុរាណបានបង្រៀនថា៖ «អ្នកក្រនៅក្នុងទីក្រុងត្រូវបានគេមិនអើពើ ប៉ុន្តែអ្នកមាននៅលើភ្នំសោះតែត្រូវបានគេទទួលភ្ញៀវពីចម្ងាយ»។

លះបង់ផ្នត់គំនិតនៃការឱ្យតម្លៃអ្នកមាន និងការមើលងាយអ្នកក្រ។ ប្រព្រឹត្តចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នាដោយសេចក្តីសប្បុរស ព្រោះអ្នកណាដឹង ថ្ងៃស្អែកយើងក៏អាចជួបការលំបាកដែរ។

២. កុំសើចចំអកឱ្យគ្រោះមហន្តរាយធម្មជាតិ និងទុក្ខវេទនា។

គ្រោះមហន្តរាយធម្មជាតិ និងគ្រោះមហន្តរាយដែលបង្កឡើងដោយមនុស្ស ដូចជាការរញ្ជួយដី ទឹកជំនន់ និងជំងឺផ្សេងៗ បណ្តាលឱ្យមនុស្សជាច្រើនបាត់បង់ផ្ទះសម្បែង និងមនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់ពួកគេ ដែលធ្វើឲ្យពួកគេធ្លាក់ចូលទៅក្នុងទុក្ខវេទនា។

នៅពេលប្រឈមមុខនឹងកាលៈទេសៈបែបនេះ យើងត្រូវរក្សាការអាណិតអាសូរ ហើយកុំសើច ឬ ព្រងើយកន្តើយ។ ការសើចចំអកចំពោះទុក្ខវេទនារបស់អ្នកដទៃ គឺជាការប្រមាថដល់ជីវិត និងធ្វើឱ្យថយចុះតម្លៃនៃសេចក្តីសប្បុរសរបស់មនុស្ស។

កុមារដែលបានបាត់បង់ឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេក្នុងការរញ្ជួយដី ឬ គ្រួសារដែលបានបាត់បង់ផ្ទះសម្បែងរបស់ពួកគេក្នុងទឹកជំនន់ បានរងទុក្ខវេទនាគ្រប់គ្រាន់ហើយ; ការសើចចំអកគ្រាន់តែធ្វើឱ្យពួកគេឈឺចាប់បន្ថែមទៀត។ ចិត្តវិទ្យាបង្ហាញថា ការសើចចំអកចំពោះទុក្ខវេទនាធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការយល់ចិត្ត ក្លាយជាមនុស្សអាត្មានិយម និងញែកខ្លួនយើងចេញពីអ្នកដទៃ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការអាណិតអាសូរជួយយើងឱ្យមានអារម្មណ៍ថាមានតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង នៅពេលគាំទ្រដល់អ្នកដែលខ្វះខាត។

ក្នុងអំឡុងពេលមានជំងឺរាតត្បាត មនុស្សជាច្រើនមិនស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការប្រថុយជីវិតរបស់ពួកគេ ដើម្បីជួយអ្នកជំងឺ និងបរិច្ចាគដល់តំបន់ដែលរងផលប៉ះពាល់នោះទេ។ សកម្មភាពទាំងនេះមិនត្រឹមតែជួយអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យព្រលឹងស្រស់ស្អាត ដោយនាំមកនូវពរជ័យ និងការគោរពពីសហគមន៍ផងដែរ។

ដូចដែលមនុស្សបុរាណបាននិយាយថា៖ «ស្រឡាញ់អ្នកដទៃ នោះពួកគេនឹងស្រឡាញ់អ្នកវិញ គោរពអ្នកដទៃ នោះពួកគេនឹងគោរពអ្នកវិញដូចគ្នា»។

៣. កុំសើចចំអកចំពោះចំណុចខ្សោយ

មនុស្សគ្រប់គ្នាមានចំណុចខ្លាំង និងចំណុចខ្សោយ។ ការមិនសើចចំអកឱ្យចំណុចខ្វះខាតរបស់អ្នកដទៃ គឺជាការបង្ហាញពីការអត់ឱន និងចរិតលក្ខណៈដ៏អស្ចារ្យ។

ការចំអកឱ្យអ្នកដទៃច្រើនតែកើតចេញពីចិត្តតូចចង្អៀត ដោយមើលឃើញតែកំហុសរបស់ពួកគេ ខណៈពេលដែលភ្លេចចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្លួនឯង។

សកម្មភាពនេះមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យអ្នកដទៃឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ការគោរព និងបំផ្លាញទំនាក់ទំនងទៀតផង។

ជាឧទាហរណ៍ នៅកន្លែងធ្វើការ ជំនួសឱ្យការជួយមិត្តរួមការងារដែលមានសមត្ថភាពតិចជាង មនុស្សមួយចំនួនសើចចំអកឱ្យពួកគេ ដែលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដល់ស្មារតីក្រុម។

ជំនួសឱ្យការចំអក យើងអាចណែនាំ លើកទឹកចិត្ត និងជួយពួកគេឱ្យរីកចម្រើន ដោយហេតុនេះផ្សព្វផ្សាយភាពកក់ក្តៅ និងពង្រឹងព្រលឹងរបស់យើង៕