គ្រួសារវ័យក្មេងមួយរំលឹកឡើងវិញនូវការហោះហើរដ៏អស់សង្ឃឹមរបស់ពួកគេ នៅពេលដែលគ្រាប់បែកតាមអាកាសបានធ្លាក់មកលើភូមិរបស់ពួកគេ
សង្ខេបរឿង៖ គូស្នេហ៍មួយគូកំពុងចិញ្ចឹមបីបាច់ក្តីសង្ឃឹមដ៏ផុយស្រួយក្នុងការចាប់ផ្តើមឡើងវិញនូវចម្ងាយរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រពីផ្ទះ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមបានបំផ្លាញសហគមន៍របស់ពួកគេ ដែលបង្ខំពួកគេឱ្យរត់គេចខ្លួនដើម្បីសុវត្ថិភាពជាមួយកូនៗរបស់ពួកគេនៅក្នុងដៃ។
ក្មេងប្រុសអាយុ ១១ ឆ្នាំម្នាក់កំពុងរត់លេងនៅខាងក្រៅជាមួយមិត្តភក្តិថ្មីរបស់គាត់ លេងល្បែងដេញចាប់នៅក្នុងភូមិពូតាំងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ក្នុងទីក្រុងសែនមនោរម្យ ខេត្តមណ្ឌលគីរី ដែលមានភ្នំព័ទ្ធជុំវិញ។ សំណើចរបស់ក្មេងៗម្តងម្កាលបានបន្លឺឡើងពេញព្រឹកព្រលឹមដែលមានអ័ព្ទ។ ចំពោះឪពុកម្តាយរបស់ក្មេងប្រុសនេះ ដែលរស់នៅក្នុងបន្ទប់តូចមួយនៅក្នុងផ្ទះឥដ្ឋដែលមិនទាន់លាបពណ៌ សំឡេងរីករាយស្តាប់ទៅដូចជាផុយស្រួយ — ជាការរំលឹកពីរបៀបដែលសន្តិភាពអាចត្រូវបានបំបែកយ៉ាងងាយ។
លោក ឈឿម សាងារ អាយុ ៣៥ ឆ្នាំ និងភរិយារបស់គាត់ឈ្មោះ អ៊ី ស៊ីដា អាយុ ៣០ ឆ្នាំ មិនមែនជាអ្នកស្រុកកំណើតនៅភូមិពូតាំងទេ។ កាលពីតិចជាងពីរខែមុន ប្តីប្រពន្ធនេះរស់នៅក្នុងភូមិពង្រ ស្រុកបន្ទាយអំពិល ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ជិតព្រំដែនថៃ។ ពួកគេមិនមែនជាអ្នកមានទេ ប៉ុន្តែពួកគេពេញចិត្ត។ ពួកគេថែមទាំងមានហេតុផលសម្រាប់ការអបអរសាទរទៀតផង ពីព្រោះគ្រួសារនេះទើបតែស្វាគមន៍កូនភ្លោះ។
ប៉ុន្តែការវាយប្រហាររបស់ថៃលើខេត្តឧត្តរមានជ័យបានបង្ខំពួកគេឱ្យរត់គេចខ្លួនចេញពីផ្ទះរបស់ពួកគេ។
វាជាពេលវេលាដែលពួកគេចងចាំយ៉ាងច្បាស់ ហើយទំនងជាមិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ។
នៅថ្ងៃទី 9 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2025 ត្រឹមតែពីរថ្ងៃបន្ទាប់ពីកងទ័ពថៃបានបើកការវាយប្រហារលើខេត្តជាប់ព្រំដែនរបស់កម្ពុជា ក្នុងការឈ្លានពានលើកទីពីររបស់ខ្លួនក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ ស៊ីដាបានចាកចេញពីផ្ទះរបស់នាងជាមួយកូនៗរបស់នាង ដើម្បីគេចពីការទម្លាក់គ្រាប់បែកតាមអាកាស។ សាងារបានស្នាក់នៅមើលផ្ទះ។ គាត់នឹងលាក់ខ្លួននៅក្នុងលេណដ្ឋានមួយក្បែរនោះ ដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាព។
យ ស៊ីដា និងកូនៗរបស់គាត់នៅភូមិពូតាំង។ DC-Cam
ស៊ីដា បាននិយាយថា «ដំបូងឡើយ ខ្ញុំបានស្នាក់នៅជាមួយបងថ្លៃរបស់ខ្ញុំនៅឃុំបន្ទាយឆ្មារប្រហែលមួយសប្តាហ៍ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលសំឡេងកាំភ្លើងធំធុនធ្ងន់បន្តបន្លឺឡើង ខ្ញុំបានផ្លាស់ទៅវត្តត្រពាំងស្វាយ ហើយស្នាក់នៅទីនោះរយៈពេលពីរយប់»។
ពីទីនោះ គាត់ និងកូនៗរបស់គាត់បានបន្តទៅស្វែងរកកន្លែងជ្រកកោននៅជិតអាងស្តុកទឹកត្រពាំងថ្ម ក្នុងស្រុកភ្នំស្រុក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ និងក្រោយមកនៅស្រុកក្រឡាញ់ ខេត្តសៀមរាប។
ស៊ីដា បាននិយាយថា «ដោយសារតែកូនៗរបស់ខ្ញុំយំមិនឈប់ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដើម្បីជួបជុំជាមួយស្វាមីរបស់ខ្ញុំនៅភូមិពង្រ»។
«ពេលយើងទៅដល់ផ្ទះ យើងទាំងអស់គ្នាលាក់ខ្លួននៅក្នុងលេណដ្ឋានមួយក្បែរនោះ។ ដោយសារលេណដ្ឋាននោះតូចពេកមិនអាចផ្ទុកមនុស្សបានប្រាំនាក់ ស្វាមីខ្ញុំបានជ្រើសរើសស្នាក់នៅខាងក្រៅក្បែរច្រកចូល»។
ពួកគេរំពឹងថាការវាយប្រហារនឹងបញ្ឈប់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ពួកគេគិតខុសហើយ។
នៅថ្ងៃទី១៩ ខែធ្នូ ការវាយប្រហាររបស់យោធាថៃកាន់តែខ្លាំងក្លាជាងពេលណាៗទាំងអស់។ សាងា និង ស៊ីដា ត្រូវធ្វើការសម្រេចចិត្ត៖ ចាកចេញពីផ្ទះរបស់ពួកគេ ឬប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់។ ពួកគេបានជ្រើសរើសរស់នៅ។
កូនប្រុសច្បងរបស់ប្តីប្រពន្ធនេះកំពុងរៀនថ្នាក់ទី ៥ នៅសាលាបឋមសិក្សាពូតាំង។ DC-Cam
លោក Sanghar បាននិយាយថា «យើងបានសម្រេចចិត្តរត់ចេញពីផ្ទះរបស់យើងម្តងទៀតដើម្បីស្វែងរកសុវត្ថិភាព»។ «យើងបានធ្វើដំណើរតាមឡានដឹកទំនិញជួលមួយគ្រឿង ហើយបានស្នាក់នៅក្នុងជំរំជនភៀសខ្លួននៅវិទ្យាល័យប៉ោយចារ ក្នុងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ប្រហែលមួយយប់ មុនពេលធ្វើដំណើរបន្តទៅកាន់ស្រុកក្រឡាញ់ ខេត្តសៀមរាប»។
ប៉ុន្តែក្រុមគ្រួសារនេះមិនមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពនៅសៀមរាបទេ ពីព្រោះយោធាថៃបានទម្លាក់គ្រាប់បែកហួសពីសមរភូមិព្រំដែន។ យន្តហោះចម្បាំងថៃថែមទាំងបានវាយប្រហារជំរំភៀសខ្លួនទៀតផង។
ជាចុងក្រោយ ពួកគេបានសម្រេចចិត្តទៅរស់នៅជាមួយបងស្រីរបស់ស៊ីដា ដែលបានតាំងទីលំនៅនៅមណ្ឌលគីរីបន្ទាប់ពីរៀបការរួច។
វាជាដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ និងលំបាកមួយពីភាគខាងជើងទៅភាគឦសាន។ សាងា ស៊ីដា និងកូនៗរបស់ពួកគេបានឡើងតាក់ស៊ីពីសៀមរាបទៅរតនគីរី ហើយបន្ទាប់មកបន្តដំណើរទៅមណ្ឌលគីរីដោយឡានក្រុង។
«យើងត្រូវតែបន្តរត់រហូតដល់យើងលែងឮសំឡេងយន្តហោះចម្បាំងរបស់យោធាសៀម» ស៊ីដា បាននិយាយ ដោយរំលឹកពីការភ័យខ្លាចដែលនាងមានចំពោះក្រុមគ្រួសាររបស់នាងនៅពេលនោះ។
«បន្ទាប់ពី ១៦ ម៉ោង ទីបំផុតយើងបានទៅដល់ផ្ទះប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំនៅភូមិពូតាំង នៅថ្ងៃទី ២០ ខែធ្នូ»។
នៅក្នុងភូមិពូតាំង បងស្រីរបស់ស៊ីដា និងសហគមន៍បានស្វាគមន៍ក្រុមគ្រួសារនេះ។ សេចក្តីសប្បុរសរបស់ពួកគេបានធ្វើឱ្យជនភៀសខ្លួនពីសង្គ្រាមមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុន។ ពួកគេកាន់តែមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលនៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានជូនដំណឹងថាបទឈប់បាញ់បានចូលជាធរមាននៅថ្ងៃទី 27 ខែធ្នូ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ សាងា និងស៊ីដា ខ្លាចនាំកូនៗរបស់ពួកគេមកផ្ទះវិញ។
លោក Sanghar បានមានប្រសាសន៍ថា «ប្រជាជននៅទីនោះនៅតែមានការភ័យខ្លាច ពីព្រោះសុវត្ថិភាពពេញលេញមិនទាន់ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឡើយទេ»។ «ទាហានថៃនៅតែបន្តញុះញង់យើង ហើយពេលខ្លះបាញ់ចូលទៅក្នុងទឹកដីកម្ពុជា»។
ពួកគេមិនត្អូញត្អែរទេ ព្រោះពួកគេមានអំណរគុណចំពោះអ្វីដែលពួកគេមាន អរគុណដល់ទាហានដែលបានប្រថុយជីវិតរបស់ពួកគេដើម្បីការពារប្រទេសរបស់ពួកគេ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ភូមិនេះមិនមែនជាផ្ទះរបស់ពួកគេទេ។
ស៊ីដា បាននិយាយថា «ខ្ញុំនឹកផ្ទះណាស់ ហើយតែងតែទាក់ទងសាច់ញាតិរបស់ខ្ញុំដែលបានត្រឡប់ទៅភូមិវិញ»។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ការចាកចេញពីផ្ទះរបស់ខ្លួនបានក្លាយជាការសម្រេចចិត្តដ៏ឈ្លាសវៃមួយ។
«ប្អូនប្រុសរបស់ស៊ីដាបានប្រាប់នាងថា ប្អូនពិតជាសំណាងណាស់ដែលបានចេញទាន់ពេលវេលា។ ទាហានថៃបានទម្លាក់គ្រាប់បែកឥតឈប់ឈរនៅក្នុងតំបន់របស់ប្អូនក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃចុងក្រោយនៃសមរភូមិ»។
ក្តីបារម្ភធំបំផុតរបស់ពួកគេឥឡូវនេះគឺកុមារ។
«ពួកគេទើបតែកើតមក ប៉ុន្តែពួកគេបានភ្លក់រសជាតិជូរចត់នៃសង្គ្រាមរួចហើយ» លោក Sanghar បាននិយាយ ដោយកាន់កូនភ្លោះម្នាក់របស់គាត់។
ពួកគេបានចុះឈ្មោះកូនប្រុសច្បងរបស់ពួកគេចូលរៀនថ្នាក់ទី ៥ នៅសាលាបឋមសិក្សាពូតាំង ជាកន្លែងដែលគាត់ទទួលបានការស្វាគមន៍យ៉ាងកក់ក្តៅពីគ្រូ និងមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីរបស់គាត់។
ការរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិតគឺជាបញ្ហាធំមួយទៀត។
«រហូតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំមិនទាន់អាចរកការងារធ្វើបានជាប់លាប់នៅឡើយទេ។ អ្នកភូមិខ្លះបានអញ្ជើញខ្ញុំឱ្យទៅជួយប្រមូលផលដំឡូងមីនៅក្នុងវាលស្រែ ដើម្បីរកប្រាក់បន្តិចបន្តួចសម្រាប់ទិញទឹកដោះគោ និងអាហារសម្រាប់កូនៗរបស់ខ្ញុំ»។ ស្វាមីរូបនេះបាននិយាយ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំពោះក្រុមគ្រួសារដែលមានសមាជិកប្រាំនាក់ ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃរបស់ពួកគេនៅពេលនេះគឺជីវិត និងសុវត្ថិភាពរបស់ពួកគេ។
ស៊ីដា បានបន្ថែមថា «នៅទីនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព ពីព្រោះយើងនៅឆ្ងាយពីតំបន់ជម្លោះនៅភាគឦសាន។ ខ្ញុំនឹកផ្ទះ ហើយចង់ត្រឡប់ទៅកសិដ្ឋានវិញ ដើម្បីរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនទាន់ហ៊ានត្រឡប់ទៅវិញនៅឡើយទេ ព្រោះខ្លាចការវាយប្រហាររបស់យោធាថៃម្តងទៀត»។
«ពេលយើងមកដល់ទីនេះដំបូងៗ ខ្ញុំ និងក្រុមគ្រួសារនៅតែភ័យខ្លាចសំឡេងយន្តហោះ ឬសំឡេងណាមួយដែលស្រដៀងនឹងពួកវា ខណៈដែលសំឡេងគ្រហឹមរបស់យន្តហោះថៃទម្លាក់គ្រាប់បែកលើភូមិរបស់យើងនៅតែដិតជាប់ក្នុងចិត្តរបស់យើង»។
ឪពុកម្តាយវ័យក្មេងទាំងនោះបានថ្កោលទោសការឈ្លានពានរបស់ថៃ ដែលបានរំខានដល់ជីវភាពរស់នៅរបស់ពួកគេ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពួកគេអធិស្ឋានសុំសន្តិភាពយូរអង្វែង។
ភរិយារូបនេះបាននិយាយថា «ជម្លោះ និងការឈ្លានពានរបស់ថៃ មិនត្រឹមតែបង្កឲ្យមានអសន្តិសុខ និងរំខានដល់ជីវភាពរស់នៅរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមផ្លូវចិត្តយ៉ាងជ្រៅលើប្រជាជនដែលត្រូវបានផ្លាស់ទីលំនៅដូចជាខ្ញុំ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំផងដែរ»។
«សំឡេង និងទម្ងន់នៃគ្រាប់បែកទាំងនោះខ្លាំងដល់ថ្នាក់ដីញ័រ ទោះបីជាយើងនៅឆ្ងាយជាង ១០ គីឡូម៉ែត្រក៏ដោយ»។
99.031 SRY