នៅពេលដែលកុមារមានការតូចចិត្ត

នៅពេលដែលកុមារមានការតូចចិត្ត ឬយំ ប្រតិកម្មដំបូងរបស់ឪពុកម្តាយជាច្រើនគឺ៖ "ឈប់យំទៅ" "ធ្វើល្អទៅ" ឬ "មានរឿងអ្វីត្រូវយំ?" យើងតែងតែគិតថារឿងនេះនឹងជួយកុមារឱ្យស្ងប់ចិត្តលឿនជាងមុន។

ប៉ុន្តែឪពុកម្តាយ ដោយអចេតនា យើងកំពុងផ្ញើសារថា "អ្នកមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមានអារម្មណ៍អវិជ្ជមានទេ" ឬ "អារម្មណ៍របស់អ្នកខុស"។ នេះអាចហាក់ដូចជាតូចតាច ប៉ុន្តែវាអាចប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដល់របៀបដែលកុមារដោះស្រាយជាមួយពិភពខាងក្នុងរបស់ពួកគេនៅពេលក្រោយ។

បន្តិចម្តងៗ កុមារនឹងរៀនទប់ស្កាត់អារម្មណ៍របស់ពួកគេ។ នៅពេលពួកគេធំឡើង ពួកគេអាចមានការលំបាកក្នុងការកំណត់ បង្ហាញ និងគ្រប់គ្រងកំហឹង ទុក្ខព្រួយ និងការខកចិត្ត។ ពួកគេអាចផ្ទុះឡើងដោយសាររឿងតូចតាច ឬអាក្រក់ជាងនេះទៅទៀត បិទបាំងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅខាងក្នុង ដែលប៉ះពាល់ដល់សុខភាពផ្លូវចិត្ត និងទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ។

ផ្ទុយទៅវិញ ឪពុកម្តាយគួរតែសាកល្បងវិធីនេះ៖

- **ដំបូង សូមទទួលយកអារម្មណ៍របស់កូនអ្នក៖** "ម៉ាក់/ប៉ា ឃើញថាអ្នកសោកសៅ/ខឹងខ្លាំងណាស់។ មានអ្វីកើតឡើង?"

- **ផ្តល់ឱកាសឱ្យកូនរបស់អ្នកបញ្ចេញមតិ៖** ពេលខ្លះអ្វីដែលវាត្រូវការគឺការឱបយ៉ាងណែន អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេយំចេញពីចិត្ត។ នេះជួយពួកគេឱ្យបញ្ចេញថាមពលអវិជ្ជមានដោយសុវត្ថិភាព។

- **បន្ទាប់មក សូមស្វែងយល់ពីអារម្មណ៍ទាំងនេះជាមួយគ្នា៖** "តើអ្នកអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេថាអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកសោកសៅ/ខឹងខ្លាំងម្ល៉េះ?" បង្រៀនកូនរបស់អ្នកពីរបៀបដាក់ឈ្មោះអារម្មណ៍របស់ពួកគេ ហើយធ្វើការជាមួយពួកគេដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។

ការអនុញ្ញាតឱ្យកូនរបស់អ្នកសោកសៅ ឬខឹង គឺជាវិធីមួយដើម្បីបង្រៀនពួកគេថាអារម្មណ៍ទាំងអស់គឺសំខាន់ ហើយពួកគេមានសិទ្ធិជួបប្រទះវា។ ពីទីនោះ ពួកគេនឹងរៀនពីរបៀបគ្រប់គ្រង និងយកឈ្នះអារម្មណ៍អវិជ្ជមានតាមរបៀបដែលមានសុខភាពល្អ។